Përqafun me klithmën
Për ata që yshten nga
dëshira për me prani poezinë gegnishte
Nga Albert VATAJ
Përpjekja me shkru poezi, para së gjithash asht për me i nejt besnik një prej magjive të krijimit artistik, një prej tan atij mrekullimi që Zoti u ka besu njerëzve, dimensionit të tyne shpirtëror, në përmbushje të asaj që Ai vetë nuk e ka qëndisur dhe në përplotësimin e natyrës me këtë bukuri, si me një prekje magjike. Përpjekja jeme për me ken gjithherë në mes admiruesve të poezisë, kësaj magjie të fjalës e këtij kumtimi etern, ka ken nji obligim. Spariherë kjo ka mujt me m’ushqye një arsye të fortë për jetën. Gjithashtu me ardh mes shumë gjanash të pështira e torturuese edhe si një urdhnesë, ndoshta jo aq me kenë një meshtar i mirë i shpirtit, se sa një predikues i disa të vërtetave. Ajo që e shoh si shumë të dobishme, por edhe të rëndësihsme, asht edhe mënyra e kumtimit të kësaj që njoh unë si të vërtetë, me të cilën shihemi përditë, por rrallë ngultas. Vullnesa për ta parë në sy të sotmen, asht shtysë që buron prej sfundimeje. Për t’ua rrëfy të tjerëve ishte mbi gjithçka. Megjëse jam i bindun se shumëkush për shumëgjana që ravijëzojnë në këtë libër udhëzuesin në një udhëkryq shpirtnor dhe mental, ka me pas mendim ndryshe, ani. Unë munem me i kuptu, disi ma n’periferi se e deshifrojnë ata vedin e tyne. Kundërshti e kryekundërshtive ka me kenë dialekti që un kam zgjedh për me e përcjell nër ju atë që unë munem me e kuptu si një vullnesë, si një shërbesë, si një e drejtë për me i shku gjanave shuma ma thellë se ata ndjehen të përshkuara nga derisot. Gegnishtja, dialekti që kam preferu me shkru tançka ky libër man nvedvedi asht një tundim jo aq pasionant se sa etik dhe estetik. Linguistëve pa droje munem me i kërku pardon nëse nuk kam mujt me e respektu saktësisht këtë përpjekje, por gjithsesi ajo është asht dhe nuk munet me kenë ndryshe. Prej kohësh më ka ngucat ideja e ruajtjes dhe trashëgimit të asaj gjuhë që im at më ka ku që nga fëminia dhe që më ka ndjek deri sot. Përmikte si nxitëse ka kenë dhe vetë dialekti geg, ai që ka mujt me vu pushtet mbi arsyetimin tem, përreth asaj, se s’munet kurrni dialekt tjetër me marr përsipër me këndu ma amël e ma mallnueshëm kangën e shpirtit, himnin e niveleve të nalta të krijimit. Kam parasysh shumë poetë dhe krijues të kaluem e të sotëm, që duke ju përmajt këtij parimi, kanë rrëziku por njikohësisht kanë rujt të gjallë, magjike dhe kumtuese këtë dialekt me t’naltin qëllim, ruajtjen, kultivimin e trashigiminë nër gjenerata, të asaj pasurie të pashoq, që ka mujt me i këndu si askurrkush tjetër kangën e dashnisë e të mjerimit, kangën e hyut e të shpirtit. Ajo që du me ba me dije nëpërmjet këtij libri, asht ajo që duhet me kuptu gjithsekush, që nji ego kombëtare e duhet me na ysht drejt traditës dhe velrave të patjetërsueshme, pa të cilat ne do të vazhdojmë të ishim një anonimat i dhimbshëm. Nuk mendoj se kam ba atë që nuk ka mujt me e ba kurrkush derimtash, por munem me e pohu e me e mbrojt, se kam ba ma të mirën e mundshme për me i dhan lexuesit dhe letërsisë shipe nji vepër me vlera. Në ksi rastesh nuk po e shoh si shumë komode modestinë.
Kam bindjen se kam mujt me përcjellë nëpërmjet këtyre faqeve një kapitull të panjëtëdytë, për nga fjalori, për nga frazologjia, thellësia e mendimit, parametrat etiko-estetik, etj. Ky mbetet mendimi jem personal, e kritika ka me pas punën dhe detyrimin e saj, ose me e pranu ose me e argumentu një kundërshti përsalartcitova. Për shumë lexues, të cilët rrethanat e ndryshme nuk e kanë orjentuar drejt adaptimit të gegnishtes munem me i kërku ndjesë, sikurse nuk sbythem nga këshilla se tuj ditë gegnisht e tuj mujt me e pas si parësore kanë me kenë predikues të zot e orator që tuj ligjeru kan me mrekullu edhe zogjt. Masanej ka me kenë sharmi asaj që kam përcjell e predikimi i zanit të epërm të shprtit dhe arsyes.
Qiejt thyejnë krahët e zogjve
Agim pluskues
Përplot me ylberë gushat e pulëbardhave.
Andje e nur bubrron në shtratin e lumnisë
Ky dekor si kurrçka tjetër
Agu njom me vesë kashoren e asht të drites
Pa pra teposhtet nje hingëllimë e tamëlt
N’shelgjishte
Ku hana ka shkund penelin.
E syt e mij njomin me lot pikëllimin.
Trinitia e përjetimit
Në okrën e grunajës
Shakullohet turri i hireve adh
Ku tharmet nji diell majahosh
Tej shkumezimit kundues
Ditën shoh tek shkrehet në orgjinë e shirave
Shirave qi sa vijnë e struken në zgavrat e horizontit
Tinguj të ngathët kambane
Zdirgjen nga lindja
Tinguj të ngathët kambane
Në buzë hetoj konturet e nji lutjeje
Dremitem në krahnorin ku hepohet melankolia
Në mish vjel frutin e mëkatit
Me këttë gulc të rand zvarrem
Në gjuhën e hapsinës za të mufatun tundon
S’ka paqe ndër ne
Se s’ka prehje për tërbimin ton
Vjel pasionet e spazmit
Përqafet me tansinë e gjithmonshmja
Në galop më zhbahet cikama e ikjes
Kundërmimet e trubullta grryejnë
Turitjen kumtuese të kësaj batërdie
Në honet e shpirtit mruj zehrin
Qi tërkuzet jargzimeve
E fshikullon epjen teme të unshme
Dhimbje që zgjohet
Rrëmoj në poret e fëminisë puthjen e nanës
Amëlcinë kokrron rrezitja brymëse
Në cergën e moshës e hojme kërcitja
E gjej tek lëpin shtatoren teme kërkëlluese.
Tana hopet kanë lëngue në prag
Gjisekund kanë behë dëshirueshëm
Tash kur ligshtohet moti
E spazmet të të strukin në lëvozhgën e nji OF
Përmenem zashëm nër dëshira
E nër pasione përmbysem
Agu i tashëm zbardh niheresh me dhimbjen
Muzgu ….
Lirikë dashunie
Në krahnor si zog i tulatun,
Zemra jote rrah tan gulçim.
Asht tretun n’dëshira tansia,
S’ka cak tërbimi i kurmit tem.
Ti, kridhesh n’zjarminë e epshit,
Dritëhijet e trupit t’i ngjyen
Ma i zjarmti perëndim.
Ndër gishta më kullotin
T’tana lulet e prillit
pjalmi i kundërmimit tan, i deh me amshmim.
Ofshamë të thella t’yshtin kredhjeve.
Epem qiejve t’apogjeut,
Ku shprishen përshkënditje adh.
S’prajmë n’langzime tuj u tret,
Fundi kap fillin e na lidh n’përjetsi.
E përgjithmonshmja
Asht caku i fundmë që veshim
Kur lakuriqsitë tallazohen
Në t’amëltat çaste të mishit.
Amen!
Bjerrakoha
Krahë pëllumbash kanë mjegullat
Në luginën e prarume t’horizontit
Flakadajnë pendët e bardhë.
Zërat mbi bar rrëshqahen tanë angullimë,
Balluket u prekun dufin e turreve.
Si rrapi, ngulun jap njiktu
Kurrizin e përthyem të dritës kundroj
Okra e njati dielli shpuzitës ngjyn gjithçka
Edhe heshtjen piklluse të nji vashe
Terratisja
Rrethrrotullia tash asht nji kokrriz rane
E zotnimi jonë nji pamundsi e kahmotshme
Epena naltsive në ma t’athtin horizont
Tuj dasht me gjet terratisjen ton prej Hyu
Koha ka ndalun
U sosën netët
Terratisjet që u dërdhën trajtave tona
Muret prap kundërmojnë myshk
Baltën e pudrosin pëshpërimat
Endemi në pritjen e kahershme
Koha ka ndalun
Tonat janë ata qi kena
Përmi gjithçka asht Nji
Krijuese
Amin!
Laura pa Petrarkë
Kaplove prejqyshkuri me motin deng me lirika
Per të mbërritur në zgrip të rruzullimit
Laur pa Petrarkë
Purteku yt prej mjelme,
Çukit t’tana dëshirat e krijimit.
Si rrufeja,
Gjokset e kaperthimeve t’nalta.
Kalërue kena që në Eden,
Shfrimet që uturijnë në kurm.
I’u dhanë shkulmimit të ëndjeve,
E pupluem klithmat.
Përfundjen e një dëshire gri,
Hetuam në behjen tonë shitane.
Dimën në mish
Tansish të ksaj dëshire zhgrrythena,
Për t’ken vërshim.
Tehu i njati pragu,
Ndër shkreptima sysh mprehet.
Kurrnji tingull s’mrrin,
Deri te gulçima e ktij krahnori.
Qielli, vetëm qielli, si bisk,
N’mshirën e duhisë viket.
Strehëve, shiu teposhtet tan dëshpërim,
Nervin e nji statuje përgjoj n’murosjen teme.
Buzët m’shpuziten
n’kujtesën e puthje së largët.
Urrejtja më vesh në këtë stinë cergësh,
E prap kam ftohtë.
Qyteti ku u mëkova me përvujtninë
Fytyra t’ndrydhuna shpalohen
Rruginave që kundërmojnë lagështi e myshk
Dielli përthyhet maleve që prejkajetë e fillërojnë
Kumbanjelave e minareve
Zashëm derdhen nadjave.
Rozafati,
Kaluem asht kaheremot
Mbi kurrizin e lakuem të legjendës.
Drini e Buena degzohen
Në nyjen që marrin frymë vriket e bujtsve
Tuj rrugtue masanej amëlsisht
Përmes zoritjes s’peshkatarëve
e hijeranit Taraboshi
Tamli rigon ndër vjolishte
E gazmendi piklon si gji
Në terratinë që shakadan skamja.
Ndër kujtime lulebore qi harlisen oborreve
Shtaton ashiknia e zotnillëku
Vajznia perpushet ndër zjarme dashnish,
Dashtunish qi din veç ata me i nez.
Mortesh palohen t’tana mramjet e qytetit tem,
E dillei qivureve shkokrrohet.
Qielli rrin nalt kesaj nahije,
Njaq nalt, sa shpirtnat e ksaj robnie.
Nsofër buka shtrohet e amël,
Anipse pa t’njom diku-diku.
Kangtë e lulet jesin gjallë
N’kët zapti vaji e kuje
S’ka mort me e xan, s’ka shpirt me e dhan.
Vark jam ni në syt e tyne prej Buene
E kam shkue larg për me met aty.
Aty ku njihem si kurrkush, kurrkun.
Iki dhe kthehem deng me mall,
Tuj metun askurrkun ma shejtnisht se njaty.
Nata s’asht korb
N,krahnuer m’ka dhimt shikimi jot i pervujtun
Zvarr jam hek pamundsive t’mija
Ani çka, me gjimue nuk ka mujt
S’pari kam pranu sfidën e arsyes
Mishin plumb t’ran n’vedi e kam ndi
Zotin ishte vonë me e pranue
Po rri me njikyt kismet
Tuj shtërngu grushtin deri ndhimb
E gjoksin kam nigju tek s’po mundet as me gjimu
Ani, gajlen po ja di veç vedit
E njasaj pëshpërime t’molisun të shpresë
Qi shqipton tan poterë:
Nata sasht korb
Arratisje nga ndjenjave
Ka beh nër ne si kataklizmi
Mishi merr trajtat e sendeve
Kundroj teksa rrxohen e kacarriten
E nër t’përjargra puthje
Lot papra përtypin
Nër tehe buzësh nje shtërzi e fundme përposht u vërtiket
Dhimbja e poshtnimi u bulon në kurm
Mëkati s’asht ma vullnesë pendimi
E sotmja asht dakiku i të mundshmes së rrejshme
Dashuria asht nji llogari
E shpirti smunet me kën diçka tjetër
vetëm strehë kotësish e brigjeshkëmbor orgazmash
ku kacafytet e vdiruna vetëdije për me dishmu
kurrgjë tjetër veç fundin e fundm të njeriut.
Prap poetët s’reshtin së himnizuari dashnisë
Si pëlhurë e qendisung nga përfytyrimi
Anipse e përçudme ravijëzohet mrekullia
Më syt e shpirtit
Mushtin e buzve tuja kam pi
Edita, krejt jam shujt
Si kjo kashore naltsi qi sysh m’asht shterr
Krahnori jot valzon n’mue
Bardhësinë e tamëlt t’tana breroreve
Shejtnimin kam mërrit tërbimeve t’gjakut
S’ka lule aromën tande
Bukurinë kurrnji pasion s’ka mujt me e përjetue
E megjithatë
Toksore ke metun
Në duhinë e pamatë të përjetimit.
Ky asht mallkim
Klithëse
Piskama ngërthen fundekrye qiellin,
Thellë n’mue nji tërbim m’ka përfund
Kurmin e tashmja kapardis n’altar.
Joshja sundim e zotnim asht gjithkah
Perversi ladron përnën kumbimin e kambanave,
në prehnin ligshtisë përmjerr.
Kreni e poshtnim asht luksi
Nër zgafëlla struket tutet mjerimi
Vedin përtyp skamja e mizerja.
Kurrnji taban s’ka me mujt
Me majt mbi supe këtë shtatore herezie
anipse hijerand lshohet gjithkah.
Ky shkëlqim turfullitës çjerr sy
E dritimet muros nër kafka.
Fundërrinat kanë kryengritë potershëm gjesekund
ngase jeta përçapet mos me u ep.
Poshtnimet laraviten e kumtojnë
Pamje t’shkalafitun ngjyrash.
E tashmja asht e gjithmonshmja
E tan çmendunive që gëlojnë nër ne
Që tuj u haparda si bekim
Nji demon munet me pranu për Zot
E perversin si t’epërmin moral
Amin
Arratisje nga ndjenjat
Ka beh nër ne si kataklizmi
Mishi merr trajtat e sendeve
Kundroj teksa rrxohen e kacarriten
E nër t’përjargra puthje
Lot papra përtypin
Nër tehe buzësh nje shtërzi e fundme përposht u vërtiket
Dhimbja e poshtnimi u bulon në kurm
Mëkati s’asht ma vullnesë pendimi
E sotmja asht dakiku i të mundshmes së rrejshme
Dashuria asht nji llogari
E shpirti smunet me kën diçka tjetër
vetëm strehë kotësish e brigjeshkëmbor orgazmash
ku kacafytet e vdiruna vetëdije për me dishmu
kurrgjë tjetër veç fundin e fundm të njeriut.
Prap poetët s’reshtin së himnizuari dashnisë
Si pëlhurë e qendisung nga përfytyrimi
Anipse e përçudme ravijëzohet mrekullia
Klithëse
Piskama ngërthen fundekrye qiellin
Thellë n’mu nji tërbim m’ka përfund
Kurmin e tashmja kapardis n’altar.
Joshja asht sundim e zotnim gjithkah
Perversi ladron përnën kumbimin e kambanave,
në prehnin ligshtisë përmjerr.
Kreni e poshtnim asht luksi
Nër zgafëlla struket tutet mjerimi
Vedin përtyp skamja e mizerja.
Kurrnji taban s’ka me mujt
Me majt mbi supe këtë shtatore herezie
anipse hijerand lshohet gjithkah.
Ky shkëlqim turfullitës çjerr sy
E dritimet muros nër kafka.
Fundërrinat kanë kryengritë potershëm gjesekund
ngase jeta përçapet mos me u ep.
Poshtnimet laraviten e kumtojnë
Pamje t’shkalafitun ngjyrash.
E tashmja asht e gjithmonshmja
E tan çmendunive që gëlojnë nër ne
Që tuj u haparda si bekim
Nji demon munet me pranu për Zot
E perversin si t’epërmin moral
Amin
Hijet
Trishtimi asht hije që na ndjek
Përnën këmbët tona struken zenithet
Përmbi asht e kahershmja dëshirë e zotnimit
Zoti përmbi tançka
Ngarendja e mpakjes
Ngarkuar me barrën e rand të shirave
mushkat e vjeshtës
zvargen
njiherazi me grinë e kahjetshme
e teposhten deri në zgavrën e mosbzamjes
në zgrip
ku trajtat e fundit treten.
Luginave varrohen mjegullat
Bashkë me kavalerinë e hapave që kuturojnë
Tuj ngucat prej s’fundimeje pikllim
Sandejmi tafti i ambël i kënetës
mylmen pëshpërimën e mjelmave
e ligjërimin i erërave asht kungim.
Nji kangë e zemërhelmtë
darkon në bujtinën e muzgut
tuj deng me andje rrëmeti fundekrye gjithseçka.
Qerpikët në zjarmin e perëndimit ngjyn qielli
e nga buzët shkrepëtima puthjesh jargaviten
aty lëmohen pasione buzësh
Ti ike për të mbetur nji dhëmbje
Kruspull kujtimeve që u ngjizën në sparinprag
kur jetët ladrojnë hareshëm qiejve të shtatë
Kapitem tuj ndrit e fikem
Gjunjëzoreve
Piu sytë që pikoi hana
ky shelg shterrun vajesh.
Nji dehje e florinjtë
i kapërtheu prehnin këtij gjithkahkundrimi.
Qiejt thyejnë krahët e zogjve
e pendëve përkundën netët.
Furkat i bamë vetëtimat
e turravrap endëm fillin e dritës.
Kërkuem mishin në epjen muruese
të shkokrronim pasionet
e sosëm gjunjëzoreve.
Zoti asht arsye fillfundeve ton t’pështira
Kujteskaltër në terr mbetet, gjithseqysh.
Përmbi
Në hiret e lëruara prej pezmit
mugëtim ninullash rrëmuem.
Kohët ushqyem me gjunjët,
u puthëm me gjurmët.
Zhgunin e baltovinave hodhëm supeve
vërshim gjaku kunguam rrugëve.
Sosëm në sgripin e bjerrakohës
Tuj mërçapun frym n’tvertiktat caqe.
Ndjenja e fajit ashti si një fëmij
që paqtohet assekund veç në gjinin e nanës.
Diellshndritës asht dita e shpagimit.
Pritja
Si manar të therun
vjerrun në kërrabën e mjegullnajës së horizontit.
Blegërimat dhe përmallimet
mëdhesen në sofrën e shqelmores.
Sy të verdhë i përkund veri
bashkë me shkrehjen e gjetheve të fundit.
Platiten andrra vashash me gërshet ere
Në ndajnetët me pegas ikjesh.
Pikon pendi i diellit të kuqin e buzëve
që në kafshim fshehin t’kahershmen puthje.
Pertej xhamave dhe muzgjeve
Zemra janë ato që thyhen
Sizifi
Më vesh nji tis lukunie
kur gjunjët
mi mpreh nënshtrimi.
Gishtrërinjëve më jargavitet nji jehonë
që tafton prej kafkash
ku ylber përthyhen.
Shkulmoj me ofshamën e shkamit
vrik në kamë
Tuj hy në përmendore.
Lirika
Ndjej
I ambël ky tingulli i
çliruem prej pëshpëritjesh të mishta
si gjini qi dishrue kam me e pi
Tash që fëminia mohit m’ka ra.
Bora në tëmtha zjarret tërbon
Acari në nerva asht pragu i një stine
rrebeshesh mbi Vezuv.
Në krahnor bamun folenë kanë
një zog dhe një bish.
Një shtazë babzitëse asht nër ne
Përtej arsyes.
Mishi asht send
e s’ka kurrfar arsyeje me arsyetu.
Çmend me çmendunin e tij t’shejtnume
Tansia e epjes së kurmit
Amen
Kundrull vetes
Ndjej përsfundi shkërmoqjen e cakut
ku mbrumun hetova qënjen.
Beduin mbeta në këtë shkretani
ku pasionet pluskojnë
e gjaku shkulmon
fjakën që në mu
kërkon arsyen
e shkriftimit të penelatave të zjarrit.
Asht rrugë e shtrueme me kalldërm yjesh
Deri te krijimi.
E krijimi shteg në buzë të greminës.
Tërbimthi e kaplojmë deri në harrim.
Cakun përçdoditshëm të qenjes
Prag
Zaptues çmendunia e indit.
Ngërthen pragun e epërm të mishit
ma i nalti qëllim.
Zot e gjithsi ashtë dekiku i epshit
e kurrnji fund s’asht zgrip.
Yshtje e kahershme asht hana
në krahnorin ku valzojnë gjinjë.
Vibron rrezatimi i dritës
përmes gulçeve bahet brerorë.
Engjujt
përtypin rrokaqiejt e këtij pragu
e dheu shtërzen prej barrës marrafrymëse
të këtyne rendjeve për nënshtrim.
S’ka varre
lirika e kuja knohen për epjen e prarueme
Amin!
Eros
Si mbi nji tërbim
Kam hipun mbi gjakun e harbuem të zamanit
e i kalëruem jam
në shfrimin që uturin nën mish.
Eshtnave një vetëtimë
heq tegelin e këtij trishtimi
që altarin ka thërme para shkriftimi tem.
I’u dhash shkulmimit të ëndjeve
e puplova klithmat.
Përfundjen e një dëshire gri
hetova në behjen shitane.
Naltsive t’thellsisë zgjohem deri n’mohim
E jargavitjeve zhgrrahem.
Ngjyrat e këtij dekori pijnë pëllumbat
E krahët prej shtërzie u nderen në fluturim.
S’ka qiell që duron gufimin e këtij krahnori
E loti e pi ‘t’tan këtë mrekulli.
Epje
Asht dimën
Terri shakadahet si kafsh e zhegitun
Tuj turfullu cergë e angullima
Trent e qiellit krrakëllijnë
nga pesha e rand e reve.
Prej streheve te ngranme prej cicërima zogjsh
pikon përmallues ky acar.
Fijëzat e folezës së vetmueme
përtypin krrakëllimat eshtake të degëve
qi përposht ndragen, si pikëllim i kahershëm.
Atje në zgrip të horizontit
në nji pemishte ku nji hap i ndojtun
stis tingujt poterisës të thyemjes.
Jam shkreh në gjunj si shtatore,
molisja më ka ngërthye në këtë epje shitane.
Provoj të ngrihem
E thyhem
Prangim i krisjës
Shakullohet cikama e njelmët e lotit
transplantit të Bermudeve
ku mbrumun asht bula e afshit t’krrysët.
Lastareve të hukamës rreziten hej,
zhuritës përulen
sterkalat e rrefrenit të bulktheve
Mrizon molisjen
kreshperim i hojm i dihamës
Timbri i duhitës i gjakut platitet,
merr trajtat e shkamit
gjymtyra e shiut.
Rrenqethja e tultinës shend
torsin e apologjisë sime prej bedeini.
Në kullrat e kafkave temperojmë vetetimën
krrakam e mishrave të langët
na shkermoqet zbraztësi e lemerisun
shtegtimesh
T’hirret krisjeve sqepore të zoritjes
nji kujë e amesht, si valë.
Dritherim i barit vozit grafullimën
ku veladon vesimi ndraget mavish.
Jargë e prekjeve dirgjet petaleve të dritës
e ninzat në gëzhytrën e retinës
shkoklojnë vezulloren rezil.
Vaket permadhimi prej xhami
krisje e avullt rrenjezon pragun
e faritem
me brryljen gastari të thyemjes.
Përndrit loti i hojm
Shpupurishet hukamëve mëngjesore
mekja e buzës.
Krahflakëruar, breron shpendi i tamlit
ku erëmon përgjerim viran.
Klithmat rrezeshndritëse të vesës në ag
zoritin ndërkrymjen e athët të barit.
Përndrit lot i hojm
qafimesh zemëratëse të lutjës.
të gjunjzimeve laravritur formash.
Leru ka në mue nji klithmë
trajtën ngarendëse të trishtimit
anipse me rrokun keqardhjen e gurit e drunit.
Perroskun në gjunjezoren e prarimeve
flatrat e nji psalmi kam gjetun.
Zogj qiellzhgrramun
ligësht çukitin
në gjoksin picak të gjëmimit kumbues të kambanave.
Padrojshëm vrik n’kam rishtaz,
me dheun që shpuzitë përnën,
dritat që theror bien heshtave të maleve
skllevër jena të vullnesës së fatit.
Nër ne asht fundi i hupun i dritës
e epërmja naltësi e frikës
qi tuj ken e derdhur në terr
munet me kenë gjithçka
e kurrsesi jo forma e dishrueme përthellë nesh.
Anda s’asht altar as hy
lëkurë e mish, naltësi që krenin e përqaf n’vërtik.
Cak vjeshte
Shtratuem vizak protezave të qiellit
gurgullon në kujtesën e kthjellët fyti i resë.
Hapa kuturu turrarendjen ikanake
palohen në këtë taban tërsëllitës të motit.
S’ka fushëpamje dëshira e epjes s’epërme
nga sytë më teposhtet nji lot
e krahnori pupth e hedh oshëtimën e ma t’naltes ofshamë.
I kjart e spitullaq si horizonti i passtuhisë
Ti je penelat e kaltër e kujtesës së kthjellët
në këtë turitje t’hareshme përrenjsh
që zdrypin prarues në liqen.
Drithërima rranjsh
ndër heshta zjarrmtare rrufesh struken.
Me diellin në djersë e frikën në frushullimë
Kulmet e rrokaqiejve
Asht vjeshtë, pragu ku pikllohen kundritë
E penelatat shëtitoreve kanë gjuhë shpuzë
Një kaplim shtërngate na ngërthen.
valët kacarriten brigjeve e pihen
Kupid
Na u muruen në buzë
kangët e këndueme të dashunisë,
u puthëm
U pamë përspariherë e u qorrëm.
U prekëm në kryeradhën e guximit e u tretëm.
Padrojshëm nër vedi u derdhëm.
s’jetume, s’u sosëm,
u deshtëm
Britëse
Kërryset foshnja në levozhgen e rënkimit
tuj brejt brinjën e shkulun në Eden
Gjakun lotnues se ndjej
zgavrave të mishit t’curruem ligësht
qyshkurse shtegton në melankolinë e lules
e hovitet në ofshamen e retinave sqim
Përpushet afshi i enjtjes së gurit
E lutja si dantell
lëmon ndukjen e njeriut tek unë.
Ah, leveshkje e aromës së dritimit
Thonjsh mbetun më kanë qiejt
Qehreve të mrazta
më janë shkaklue horizonteve.
Pasionet
Shtegtue baltash biblike
S’kanë sosun duhinë e vershimit
në pirgun e mishtë të qenies teme
sekrejtojnë ma t’epermen pafajsi
Pasionet
Prarimesh më pizat bisturia e qurkimit afshor
E gjehem zatetun përhumbjeve të mishta
e përmendet telendisjeve ashtore
dhembje prore.
Pasionet,
këta shtazë të tërbueme
caqe t’pamatuna t’harbimi
Pasionet
këto meteorë
Qi rrethrrotullojnë kërcnueshëm minutat prorë
Lutu
E tuj u lut beso
Se tjetër Zot s’asht lumnue
Masshumti për kurrgjithkasen tjeter
Se për këtë gjunjëzim
në këtë përhumbje
naltsoje n’tanen vedvedi, njeriun.
E papërmasshme
Gjaksore pëlhura nursertë e tansisë,
ofshama e orgjisë së pigmenteve
ku pihet nji hanë vetmitare.
Dritimin adh tërkuz shigjeton
mbi linja t’porozta
ku kapilarët gëlojnë irritim zjarresh zhur
Sython rrezitjen e tingujve lëkuror
kjo kafshatë miserniku
që bulshinjëve të ciklit mërçapet
tuj mpreh tehun e natës që ngulen klithmave.
Asht hanë dashnorësh
Ky vezullim shkëndijlulesh
Natë që pahet ndër dritime yjesh
Tjerr erresira mjegullën
Kreshperohet furka e hanës
në gishterinjt e duhisë.
Imazheve yjore përkundet
mërmerima e avelmentit.
Endet ngeshem pëlhura e Amokut
e supëve varet jargavitës ky frak
stolisur me ornamente gjaku
Gjethon psheretima
në cungun ku picërron rrufeja qerpikun.
Gur i përdjersun
përtyp shtullungat e zhegut.
Plasave të qiellit rrënjezojnë gishtrinjtë
e dengin dheun me kafshime të unshme.
Në gjuhë hetoj mpiksjen e nji Zoti
që as se kaperdij as se vjell.
Tjerr kjo erresinë mjegullën
ku ravijëzue më asht nji ditë lehone
me gjinjë të enjtun prej klithmës.
Brinjëve më bujn manaret
Mërrylet qehrja e krahnimit rubin
Humusi i babzisë veshtullore
shëtiton mujshëm
në thartirën e mushtit të shirave
Tumira hazdisë në vrancimin e shelgut
Në vathen e brinjëve
më bujnë ogurshëm manarët
Nofullave u zvarrget timbri gurgullues
i përtypjës së mallkimiadave
Shkund zbokthina ahishta meit
e anzit taftimin hukamës
lukuni e namëve vërret ciflues
Galop i bie kohës
Eksplozioni çapitës i psalmëve
Gjethon vertebra vesimin e makthshëm.
drunjëzimesh qurkojnë ofshamat cikatëse
e ndukjen e gjinit mrujtun nga lukunia.
Dhimbja
Asht zanafilla e gjithkasë
Zgjohu me klithmën e vesës
Grrith pëshperitjën e retinave
fleshkja dritane e kujës.
Pishtarë prej gjethesh
udhërrefejnë elegjitë përgjuese
ku angullitë e përbaltjeve hanore zenithen
e zhuritin thundra vetetimash.
Zatet ligshtinë keqardhje thinjoshe
Në t’pramin dakik të dhanjes
erektohen shterngata e kujës
e brigjeshkemborëve therorët bajnë himne.
Përulshëm eteret shurbin gjunjezoret
kryqeve ndjej herezinë e nxanjes.
Vegjeton puplimin zjarrmues i gjakut
Vakthit të nekrologjive shitane.
Muralet e kangës s’qakërqejfun
currojnë përthyes memrmereve
ku muret kanë kthetrat shtërezisë
s’njerzishme.
Plazmon pentagramin e gërvimës
luzma thonjore
Starton ataku solemn i gulçit
në cergën buluese të vjolishtes.
Murlani harbon telendisjen e ndragët
mjekra të mjegullta davariten
konvulseve sizmike
tuj u bzajt në gogsimën lagshtinore të
mushqeve
Zgjohu me vesën
të ndjesh në palc
amelsinë mrekullore të ç’virgjërimit të
dijeve
e mëshira lulon
që fle e përmendet në krahnorin e britmës.
Gjunjëzim mëkues
Shpuzitet kreshperimi i thikave ashtore
krateptisjës së qiellit bohem
e pëlcasin boçat e prekjeve të qumshta
glacimëve yjore.
Sakrilegjet gjejnë përgjerim
Erëmon grahmave boshësia profane
poleni flatron histerishë
dhimbja moliset në flirtin e lulës.
Mukoza vargon tingujt sekretues
aortave poteris gurrimi i indit
Masturbojnë duart imacake akullsinë
terrtima prroskitet orgazmues
e pijnë spermen e dehjës eterne.
Përreth epshe lëmoshe rremojnë
ma s’shumti njerëz se engjëj
duke praruar shartimin e flatrave me
duhinë.
Duaj dheu dhe qielli
i mëkove në krahnorin epshor.
Meket foshnja
E ç’gjumet hini i mëkimëve të tua
Amë për ty po due me tjerr apologjinë.
Shumohem kasandrave
Veri zhubros kundrimin
turfullues të dumanit
Kalamendja e degëve në shkurrishte
grrith vajin e çapraztë të brymës.
Teshtima e myshqeve tehon
plorin e avujve përvujtës
e në asht i ngulën fjollave
tuj permend rebelimin puplues të
vegjetimit.
Belgerima e manarit gufon prej dheut
e kuan me hukam melankolinë,
velin veshtullor ku zhbahet vegimi.
Në prehnin e nanokës nji tjetër hulli
turit murosjën amshues të kujvajeve
Rremo në pluhnin e gjakut mujshëm
gjej e copezoje rizomin e lotit
dremit i pezullitun tafteve shkulmuese
Në kurm më kundron ambëlsisht
tjetërsimi
Në kristal thjerzor pihem
e shumohem kasandrave.
Natë
Meket kuja hojeve t’ksaj nate,
në plotninë e gjinit të hanës.
Nga buzët i teposhtet nji curril i amësht,
e çukit brerushëm në mrryltjen e
kundris teme që kërkon formën e rrjedhjes,
në gulcin e vetmis prroskane.
Ndër duer më platitet një klithmë halore,
e gjakun ndjej, tek hepon shpuzinë.
Nji lafsh drite më bluen
e duhmimin e prarimit shoh
tuj flatrue si zog qiellthyes,
tuj çukitun rraj në mermerin e heshtjes.
Asht nënkrese e prarimit të ditës
Nata.
Riciklim
Gulçon toka,
shputave ku karthia kuturis startin e rëndjes
patkonjtë hingëllojnë
mermerima të ndryshkuna.
Me ëndje përkëdhelim plagët dhe armët
Ndër dej tërbimi njërivrasës na tundon.
Thonjt i rrit dheu i varreve
Puthje të shllita ndukin buzët
Nën qiparise knojmë kangë paqeje
Mbi tyta nënshkruejm pakte.
Krahët lamë në një luftë
Këmbët fushave të minuara
Sytë i mpakëm morteve
Fytyrën i çorrëm gjamve.
Krahnori na rënkon nga medaljet.
Jena gjënezë e tashmes që praron,
kujtim i harruem nër kuja të qyshkursdihet.
Me lindjen shuajmë morte
E lamtumirjetëve behim për me u kujtu harrimin
Dashunohena e tuj dash vdesim
Kujtojme,
e tuj u kujtu përmenim t’kahershmen.
E njikshtu njeriu, askurr nuk zoritet
anipse përflakja e dyshimit n’vedi e rmon
për t’kenmen njerivrasës
I padrojë n’frenxhi t’ktij pranimi,
ky njeri qi natat kthen në fabrika armësh
e jetët në gurë varresh.
xxxxxxxxxxxxxxxxxx
Robtuese
Unor të zbathun,
përçojnë ngërçin e mishit
e kruqeve klithma pulbardhash
lënë danga iluminishente
që pihen.
Ka zbardhun koha e sundimit të terratisë
Lirinë kokëprerë
na e hodhen në tabanin e gërvimës së zingjirëve
qiellin matim me krahëshplamjet tona t’nucatuna
Buzliqenit
Përndrit frushullimave në kallamishte
ky diell baltor.
Fundërrojnë nënshtruese kthjelltësinat
Vibrimit të zhurinave lëvizëse
zvargen trajta të ngrime të zjarrit
gjithkah ku t’pamit e përlan.
E virrma të thata hijesh
kalovisin kusarin e erës
qi kacavirret si erektim,
në kurmin e këtij trualli të harruem.
Shplahem në duhmën breruese
të një kundërmimi të njelmët
që veshun më ka me hire të shkrifta
Dielli vërtik turret mbi tulin e hapërdam të liqenit
Si fuzhnjat e peshkatarëve në breg
Vij dhe iku ngaherë
Me përtypjen e horizontit në krahnor
Kapërcyell
Tendoset tafti i puthjes,
e gishtrinjë të jargët
shkapetin puplimin e tingullit.
Mukazave
mirazhe pështymoresh,
stisin gjithçmos forma tempujsh,
ku mishi falet.
Ofshamë e zbraztësisë
luhet eshtrave,
parmakëve ku shkrehen
meditim i pangjyrë.
Ç’mbushet nji jehonë e ngaktulargët,
në kafkën e kundris teme,
e gjarprinjë rrënjëzon
kumti i nervave,
fundosun në pëllëmbën e
maisun të qiellit.
Zotnimi asht qiell qi gjithkahpahet
Në vullnetet tona të pamundësisë
Predikim
Gurit i nduk,
puthjet e zbrazëta prej jehone.
Në asht ndjej
pickimin e lakunive.
Athtinë e lotit ka currilimi i gjinit,
Nanë!
Bzajn t’tan gjëmimet e jetëve.
Asht terr,
nën këmbët e kortezhit të ditëve.
Shëtitorja
Hiqet zvarrë,
pantera e varrueme e shetitorës.
Tështimat e pluhunit,
fryma që mais frutin e pemës lakuriq.
Trishtim i mjegullt llokoçit
qehres uloke të shqelmishtes.
Brazda qeshjesh prej metali
hingëllijnë e dergjen,
në havanin amorf të jehonës që përzihet me grinë.
Zvargen rrenqethjet e shiut në kujtesën e statujave
e grilat permalluese i arnon zmalti i lotit.
Asht mpiksun në krahnorin e shëtitores.
Thundra e rënies përbaltëse,
Dhimbje
Lindur kam me diellin,
dhe perenduar,
me kafshimin tënd.
Trungje dhe eshtna gardhojnë t’temen hazdisje,
vaje dhe vetëtima ndrijnë profile pikëlluese.
Lumtunija në cakun e pafundsisë ka bujtinën,
në hapin e pahedhun të dhimbjes.
Varret mbijnë në stinën e luleve,
vajet në gjinj pijnë.
Torsi i qiellit
Fate të lëveshkuna,e qiej të arnuem.
Diej dhe aurora zëmekuna,
davariten në prarimin e retinave të mija vërshuese.
Gurë të ranë, mugëtojnë pikëllimeve
shtegtuese.
Farë e vjeshtave hidhet
bashtinave.
Rrufe dhe gjethe valvitin
flamurin e arnuem,
me lëkurën e tkurrun të lirisë së zogut,
që krahët ka bërë kafaz
e cicërimën brumin,e torsit të qiellit.
Përsiprinave
Shëtitin brigjet në kujtesën e valëve,
shkëmbinjë brihojmë jemi,
mbirë dherave nënshtrues,
dherave që i ndjek terratisja dhe korbi.
Hurbin dallgën,
rërat u derdhen ndër gishtërinj,
dihamët nderin ullishteve,
dhe lotët ndër fruta tushkisin.
Ikanakët me hebe kaltërsie supeve,
kaperthejnë metropoleve caqet e fundme të botës,
tingullin e gurtë të qijve,
gazmendin, stinën ku këndojnë shelgjet lotuse.
Qiej vajtues vështrojnë prej s’nalti
atje sqepat e zogjve thyejnë shtamba elegjish,
e krahët pijnë veç fluturime
në kupën e hingëllitëse të zingjirëve.
Qiellngërthyerja
Gërmushet trishtim i bruzt,
kullon foshtina shetitëse e resë.
Erëmim dherash të sapolëruar turfullojnë,
pëllumbat e shtërzisë së plisave,
thyejnë gugamën shkëmbinjëve të mjegullës.
Qipariseve rrëshqahet inkadeshenca e
pluskimit të muzgjeve,
gjithherë vajtuese.
Eshka e mermerëve, zhurit lulimin pikëllues,
si gjamë afshan gjarpnimi i kortezheve.
Qirinjt, mërtypin flinë e rrëshirtë
të natës vajtuese që zatetët si patkua gjokseve.
Piskama pa zap
Kiromacia e shuplakave të shiut,
parathotë fate eshkë.
Shpateve shkrepëtijnë unorët baltor,
diej ranor nderzejnë,
mbarsur me zjarmi blasfemuese.
Brazdat e rrëpirës së moshës u thellohen, etërve
sytë u gremisen thellë në humnerën e kafkës.
Plisi i dheut dhe shtamba e shiut, altari
dita, përthyet në kurrizin e ikjes.
S’ka mallkim, as varre, ta nxë këtë piskamë.
Kohëjehues
Çmbushem në epjen teme lotuese.
Ky shitim vaji gjymtyrët e hazdisë mi krasit.
Xhamave të djersitur të muzgut,
një ëndje Amoku, gdhend
pentagramin e vajit të vjolinave
që seranatave ranë fli.
Ishim vetëm një psherëtimë zërash trishtuese.
Sy dhe buzë, ishim, asgjë më shumë.
Varret çurkuese
Duart të mardhuna aurorash,
përkdhelin gjithsekundin e këtij pranimi,
me trishtimin tem gri.
Stis nji arsye t’përçudme qënjeje,
prej deshire dhe përçurrjeje.
Shamatojnë në shakullimën e gjunjëzorëve,
përuljet qi hedhin vickla.
Ave Maria në shpirtë bahet krisje,
prej nga derdhet
për të mbetur si gjithkushi
shtatoreve pa krena të kohës kushtruese.
Varret si kortezhet ndjekin horizontin,
dherat dhe kujat përcjellin në
Përqafem me klithmën
Përkundet në djepin e stralltë të murlanit,
irritimet e tendosuna të harlisë.
Njaj çast i ramë prej buzëve të nji blegerime
manari,
mllaçit meridianet e virrmës.
Strehet e qerpikëve pikojnë rrëpira,
ku vlaga e buçimës mërrok lukunitë.
Përqafem me klithmën si me t’funit dashni.
Vjesht shitane
Shkermoqen hireve të nudos së shiut,
vezullimet e përndritjes mbramësore.
Plazmon kthjelltësia e tulipanit të dufit
hapsinor,
plloçave ku pragjet e ndukjës së mishit,
prehen.
Meditimet pendkerleshuna të frymës,
palohen me reliket e stinës majoshe.
Trungjeve jargaviten përcikjet e pemëve qiejve,
eshkën e zjarreve që vegojnë harresave njomin hijet .
Monologu i gjetheve rrëfen flirtet e rrufeve.
Shija e njelmët
Buçitëse tështima e vesës.
Kacavirret gërshetit breror.
Në lëfytin e tansisë,
klithma spazmuese shkrihet,
tuj marrë formën e dihamës.
Kafshim i zemërimit të resë
tatuazh,
në gjoksin qumështor të deshirave
hingëllitëse.
Rrashta e kundërmimit të dallgës,
gërryen puhinë ranore të bregut.
Atje ku thonjt e baticës,
ndukin pendët e nji vetmie.
Vriku mërmeritës i erës,
deng me hazdi boshsinë prej shpuze.
Shkendi e pamundësisë njeriu
Në dergjien jargore të njeriut
kapërthen meridianet gulçi i një frymëmarrjeje.
Mishi më rëndon në tehutjen drejt hiçit,
eshtrat pizaten ethesh.
Mëkohen në gjinj vetëtimash zjarret gjaksore,
palcat nderen kërcënues si hej.
Ash shkëndi që fiket pamundësish, njeriu,
pafundësi e stisun ndër gjunjëzore, e kurragja tjetër.
Behje genetike
Zgjohen kumteve
prej mishi e agu kockor,
e ndjej thumbues pickimeve vershuese.
Indi i çakullt gumëzhin në cergore,
galopin llahtari të ortekëve.
Ndër kryqe hypim dhe zdrypim Edenin,
e lotët kokrrojmë ngeshëm në ullishte.
Amin! Ndër pellgje gjaku e tehe bajonetash mprehëm,
krimi ishim, dhe njeriu,
bisha dhe kungimtari në altar…
Eter në faltore
Mrizon shtërzim i pluhurt në faltore.
Përçurrje e spektrit puhitës,
shakullon blerimin farfuri.
Kërpesht e harbimit të erës,
nderën bistakëve të qullët të përmallimit,
shtatuar në theqafjen e muzgut adh.
Skërmit dhëmbet era në blirishte,
ç’terezitja apokaliptike e klithmës,
shkulmon rrënjëzimin gjaksor të kryqeve.
Ashka e një pendimi asht qiell kumbanielash,
asht za i nëndheshëm, rokaqiellth, fjala e shenjt.
33
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Parmend e drujtë e trishtimit
shiton linjat e puthjes së kahershme.
Orgazmat e flirteve ranore mbushin,
epruvetat e vetëtimave.
Me kundërmim shitues i dengin,
me etjen shkretinore e fundin babzish.
Ajër pëshpëritës kacavirret në kallamishten
përshperitëse të meditimit
hënor.
E çukit në vajin e cicërimave
lëveshkjen pupluese
të fluturimit.
34
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Sy të qumësht gufojnë
kacarritjeve shkëmbore ku deti flirton me qiellin.
Në kafkën e ofshamës,
që hodhi horizonti në tehun e zenithit,
plazmojnë prekje gjemuese,jehona.
Pamatshmënia e vrikut harbues të klithmës,
caqet e hakërrisë së një zemërlëndume ka limit.
Ndjej ndër gishta gërvimën e zmaltë të lotit
e gremisjen shpuzë të ofshamës tymtajave shërndaj.
Një dorë që shtrihet me tamahin e meridianeve,
nderzen skajeve kujtesën blasfemuese të zjarrit.
Ashpërsinë e shtegut të sikterisjes ndjej
në shuplakën e mëshirës që veç pështymë i dhanë.
Zotin e kërkuam gjithmonë diku përtej nesh,
për të gjetur në çdo qelizë gjunjëzimin dhe Judën.
35
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Maisen prej brimës tëmthat e breroreve,
zgjimit i’a thyem gjymtyrët e arsyes.
Faltorja ku kungojnë meditime trungjesh,
pret e përcjell kortezhet e stinëve.
Ninëzat e diellit vërtiten retinës së vesës,
lule shpërthen shkëmbi,
pranverën e tendosjës së qijeve.
Çapi i një fëmije mëdheset
me hukamën e gzhytrës së ditës,
duke na plasur në duar si shegë.
Në pjergullën e shelgjeve lotues,
hëna fsheh zjarre dashnorësh.
Në buzë përherë një pikë gjaku asht i mpiksun,
veç skërmitje dhëmbësh bulojnë në kurm.
36
Mëshirim, tokë e premtuar
Me thikën në krahnor, rënkimi,
epet si psalm i nji nane gjilveshkun.
Ndukje babzitëse vjel tingullin,
kuisjen e hekurt të vajit qi shkulmuan.
Ndukje të avullta,
shterzejnë koloritin e bruztë të currilimit.
Skajeve të shkreptimave të motit,
pezullitet pikllim shumëformesh, andjesosun.
Qivuret blegerojnë në oazin prroskitës të jargës,
nemuzet krekosen angushtive.
Mishin kurrë se zhveshëm,
rrëshqanë na marrin hapat pas.
Pa mbërritje rropatja jonë e kahjetshme!
37
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Buisen punilat e dritimit, zallores terratisëse,
atje frushullimë e baticave temperon refrene përmallues.
Në guackën e vjeshtës gurgullon pigmenti meit,
gurron alivani i gjetheve dhe profileve.
Dremit në lakuriqsinë e pemishtes hana,
prehnave vegues permendin trishtimin.
Damarëve të mbufatur të erës ndjej,
apogjeun e tana dëshirave.
Janë çngjyrosur petkat e kësaj terratisjeje,
vjetëruar asht andrra e dritës.
38
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Zvarrget cikama e mugët e dherave ikanakë,
kurme të ujta nderen eshtrave,
drobitur reinkarnimesh.
Kreshpërohu rrënjezim taftues i largësive,
thërrimet e mija kam hedhur në plorin e baltovinave.
Tundimin harbues të unit ktheje në britmë,
të pihem eshtrave, të thekem vajeve.
Mimika të mrrylta kaplojnë teltinë e shpirtit,
skërmitjeve të lukunisë mrun paqen e netëve të Amokut.
I tani jam një thërrmi shkami,
teposhtun në vërshimin ulëritës të pamundësive.
Njeriut i zgrapsëm pagzimin,
shtazën për të gostitur në andjen e Hyut.
39
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Zgjohu e amështa brymti e thinjës,
kalamendjeve të mishta rremo,
shtresimesh të njelmëta loti.
Gjej gerxhimjen rrenjoke te farketimit majahosh
e pranoje si stoli kafkën tënde grryer theqafjesh.
Haloreve të murlanit nderen retina diejsh të mardhun,
foshnjën në gjinj prekun tinzisht.
Timpani i fleshkun i kujës derdhet ëndjeve,
njerëzorja, kryqezim derdhur akujve blasfemues.
Kafshore mishi shamatohen skurrjalave,
dheu shuguron jehona pafundsish.
Mimika e theqafjes t’hollon vlagën,
ku përmysun kena farën e kahershme të jetës.
40
Pupth
Therrimet e dritës shakullohen prroskoreve,
e njomin angullimën e gufimeve meit të zbardhëdhimit.
Shtatzanin e stinës së luleve,
mekon gufimin e pranverave shkumëzuese.
Rënkon sekretimi i vartebrave të agut,
nuri ç’terezitës përcikjes së shikimit pupthon.
Në fytyrë shkermoqen vargonjë psheretimash,
pigmenti i mesditës jargon peneleve dhe qerpikëve.
Thonjë turitës vizatojnë lulimin e gjakut,
e hojeve të udhës currojnë harbimet e shtegtimtarëve.
Zëra fëmijësh lidhin në duaj kundërmimet e t’tana luleve,
hangari i kësaj stine cek plotnitë.
Në shputat e këmbëve ndjej djersitjen e tokës,
lëmimin e mermereve në kundrinë erektuese.
41
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Strukur në gëzhytren mavi të ndërkrymjes eterne,
çapitet reja mardhesh taftuese.
Avuj t’çatrafilisur formash shplahem,
shpirti struket në amullinë e mishit që zvarget jargitës.
Shugurojnë rrenqethjen e lules anërrugës,
kavaleria e hapave që nget drejt prarimit.
Perthonjtet e poleni të frushullimave
telendiset fruti majahosh të hukamës.
Anëz asht ky za që tejetej i bie dritëhijes,
shkamb ranon në prehnin e nji dëshire ky vullnet i krisun.
Zgjohu me andjen e qehres së fëmijës,
gremisu me dëshirën e pamundësisë në vdekje.
42
Emnin e ka jetë
Gjiprushorët prehna janë pelenat,
ku zaptija foshnjore ngucat harlisjen e amës.
Mëshirime t’mëdhesuna trokasin dufesh
irinive uloke zhbajnë trajtat e dritimi pickues.
Proteza prej zhive të lutjes,
ngrenë mbi flakadanë troje altaresh.
Hareshëm marrin hov prej s’largu përgjerimet,
e fole endin gjithsekund.
Shpirti jem prehet atje,
e kurmi harbohet ndër epshe qi tjetër emën s’patën,
veç jetë.
43
Arratisja e stinës
Nderzej qative mushtin e athtë të lëngimit ylberor,
gogsima e larget e resë lëfyt breroren e nji dielli
gulçues.
Shirat lëmyshken kthinave sy të gurëzjarmtë,
shkundur prej pelerinës si hijëve.
Ndër kryqëzime erërash dhe udhësh shtangem,
tuj hetue pëshpërimen e dufit.
Zogu i fundit është lajmës i brymërave,
elegjinë e gjetheve ka nderur mbi degët e pemëve,
e ka marrë arratinë bashkë mediejt.
44
Buzë
Caqet e tellazimit të zjarrit,
aty hazdisen mëzat e dëshirave.
Currulimi i theket mrroket,
në krisjen që ndjell rrufe dhe platitje.
Druhem me lyp qiell në nxënjën e nji puthjeje,
lukunitë behin në çdo qelizë tanen humnerën.
Shkrehem në gjunj,
në thyrjet prej jarge kërkoj sëmbimin e dhimbjës.
Thërret prej ashtit ky spazëm,
ku shkermoqur rri njeriu,
qi Zoti i kruan therrimet e virtytit.
Nervi i buzës asht sizmika e nji bubullime,
unë s’jam tjetër veç rrënoja.
45
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Parmaku ku zatetet kumti i vetmisë,
tërkuz ofshamësh zhbahet prej gishtave.
Pikojnë retinat e syve qi murosun kanë
hovin e shostisë erektuese.
Kohën diftuam me gisht për hiçin naltësuar n’altar,
e hiçasgjënë predikuam në emën të pafundësive,
ngrohtësinë gjetëm në prehrin e dëshirave.
Zarathustra s’ka zbritur nga mali,
reja asht harrue darkimeve majë më majë.
Në gojë më ka mbetur shija e thartë e kryqit,
eshtrave më vërshojnë kalldrëme dhe shira.
Asht i largët sinori i dritës aguese!
46
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Prehër shtërgator,
kalamendja e trumbave kuqalashe,
ku kreshtat prehen.
Nji valë me hove shëndi currohet brigjeve,
ku nji andje kërthje njom shputat e pritjës,
e sumbullat e lotit i mekon.
47
xxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Gjethon fluturim hazdisës, tansia,
prej sqepit të rrufesë.
Tengeli i nemuzit llahtari,
kalëron nurin e çapraztë të këtij fashimi heshtor.
Zdryp shkallinës së agut hingëllimë e halorëve
e tehet ngjyn,
në tëmthin e blegerimëve,
qi kacarritet në shkujdesjen e kthjellët të horizontit.
Tërkuzet fill i prushtë i brerores,
e hana sitet vegimesh tuj pluskue sytha vese,
rremave të mjegullës ku struket nemuzi.
48
xxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Hejzon brymat e mrazit ky vrik drithërues,
e shkundet prej reckave të muzgut.
Vozitëm shpirtin e ashklatisun klithmash,
në turravrapin e gurgacit të nji vegimi.
Në kalërimën e nji krrakame,
hetuam dremitjen e oleandrave.
U zvargëm me lemyshkun në truallin jargor të nji
puthadore,
elegji të sëmbimeve shfletuam me ngut.
Kafshime mesnatës e zmalt tëhutjesh përcollëm,
rrënojat e krenisë i ngarkuam e ikëm.
49
Shtatorja e dhimbjes
Thonjsh permendet kjo bzamje renkimesh,
kllapitet në krahnorin tem t’grryem dihamash
ky engjull me flatra prej dheu,
e puprron qumshtoreve,
atje ku brerojnë hiret e nji agimi,
mugëtuar mbi kafka dhe kryqe.
Tehuar nderjeve të gjakut,
ku unori klithmës kall pjergullat e lepushta,
atje ku zdirgjen veshule përvujtnish
e prehen manarë dhe dashnorë.
Shtatorja e dhimbjes asht në mua ai që shtërzen,
copëza shtegëtuese dhe qielli.
Amin!
50